Kerstplacemat

Als ik wegrijd bij de supermarkt stromen opeens de tranen over mijn wangen. ABBA klinkt op de radio met Lay all your love on me. Ik voel me zo rijk en zo vol onmacht. Zo verdrietig en zo schuldig om mijn achterbak vol boodschappen. Ik doe elke week in het weekend boodschappen voor de hele week. Boodschappen doen is niet mijn favoriete activiteit zullen we maar zeggen. En vandaag was zo’n dag, met een bijna lege rekening in deze decembermaand, waarop ik moest opletten met wat ik in ging slaan. De standaarddingen voor de week, min wat niet echt nodig is en dat dan weer gebruiken voor iets lekkers voor het kerstontbijt en het toetje bij mijn ouders… Uiteraard ligt de supermarkt vol met lekkere dingen en echte kerstaanbiedingen. Maar ik sla wijs het luxe fruit en het vleespad over, ik koop gewoon mijn vegaballetjes, appels en de meloen uit de aanbieding, dat is lekker! Ik twijfel over het Franse kaaspakket, maar doe het niet. Snel door naar het zuivelschap, waar ik na wekenlang plantaardig en lactosevrij nu toch maar de gewone (en goedkopere) melk en yoghurt scoor. Eieren niet vergeten, dan kun je altijd nog iets bakken. Ik bedenk goed welke basisdingen we nog in huis hebben en sla hele rijen over. Wel zwicht ik voor de kerstzuurstokjes van 0,99 voor mijn kinderen. Langzaam aan begint mijn mondkapje steeds dichter naar mijn mond te zuigen en merk ik dat dit bezoekje wat paniek met zich meebrengt. Bij de vrieskisten heb ik het zwaar; er zijn leuke en lekkere luxe dingen in de aanbieding, dat kunnen wij mooi meenemen als bijdrage aan het gourmetfestijn dat eerste kerstdag plaats gaat vinden. Gelukkig zie ik nog net de traditionele Vienetta ook als aanbieding aangeboden als ik naar het wc papier loop (daar gaan we niet op besparen) en ruil ik de dure cheesecakejes weer in. Het is als een teken; vele malen goedkoper en een echte familietraditie.

Bij de kassa houd ik mijn adem in en zit ik gelukkig rond het geschatte bedrag voor deze week en pin ik. Ik ben opgelucht als het schermpje groen kleurt. Snel naar buiten, dan mag het mondkapje af.

Een gevoel van trots en tevredenheid met mijn artikelen wordt al snel overgenomen door verdriet. Verdriet dat veel mensen niet in de luxe positie zijn om dit te doen. Om uberhaupt de winkel in te lopen en op deze manier te selecteren. Dat een week boodschappen aan het begin van de maand misschien wel lukt, maar later niet meer. Of de mensen die het echt per dag moeten bekijken, zoals veel gezinnen in Kenia.

Ik baal. Ik baal dat ik geen actie heb opgezet voor de vele goede projecten in mijn omgeving. Dat wij kerst klein gaan vieren en dus best wat ruimte hebben om een ander te helpen. En dan komen de tranen. En breng ik snel de Vienetta naar mijn ouders, omdat mijn vriesvakje al vol zit. Bij ons wel…

En kom ik alsnog in actie voor Why Not! Jij ook?

Ontvang de kerstplacemat, voor een kleine (minimaal € 2,50, maar meer mag uiteraard ook) donatie aan Stichting Why Not?

Onder leiding van mijn collega Renate ontwerpt onze klas (groep BG 6,7,8 van de Beverwijkse Montessorischool) al jaren zelf een kerstplacemat die de kinderen dan in mogen kleuren. De gebundelde krachten van mijn school en de stichting zijn hopelijk een metafoor voor gebundelde krachten elders in de wereld.

Fijne feestdagen en hartelijk dank.

Groetjes, Marloes